De Krieg bassiirt uf de Welt, ob i degege bin oder defir. Er bassiirt, wenn i mich daub stell oder nooch Noochrichte giir. Er bassirt, wenn ich lach. Er bassiirt, wenn ich hiil. Er passiirt, au wenn ich in de Rege renn un briel. Er bassiirt, wenn i dheim hock oder furt, ob i bees bin oder guet. Er passiirt, wenn ich platz vor Freid oder Wuet. Er passiirt, wenn ich im Nochber z Leid läb oder nit.
Dass er bassiirt un bassiirt, krieg i mit bumprigem Herz mit. Zwischenii glumst e Hoffnung, derno geht’s grad als witer, un ich renn los. Uf de Berg, in de Wald, furt vun de Welt, nii in d Welt, schiints unni Macht un Gwalt. Halt, verruckti Welt, Halt. Schiints kann dich grad nit viil hebe.
Oder kann i doch ebbs usrichte mit minem muckeseckeli Lebe? Muesch nur guet im Kleine, no duet au d Welt sich reine? Ich will des, mit allere Kraft, immer noch fescht meine.


Liewi Ulrike,
vielmols Dankschee fer den tolle Drooscht-Text , wu oam so aus de Seel‘ schwätzt !
i wollt numme noch wisse, ob vielleicht die ledschde zwai Sätz, wu sich reime, e Zitat sin ?
Mir isch beim Lese vun de Art her de Johann Peter Hebel in de Sinn kumme…
Ligg i do falsch ?
Ja, das wäre schön! Ach, ich denk als, die Menschheit ist doch total bekloppt! Frieden auf Erden … von wegele! Vielleicht sollte mal wieder ein Engel erscheinen? – Du hast das so schön ausgedrückt, mir geht es auch so!!! Keiner redet viel darüber, aber im Grunde denken und wünschen wir doch alle das Gleiche!!! Und fühlen uns dabei als so hilflos, weil wir zu wenig Macht haben. Aber in unserer Gesellschaft ist die eigene kleine Welt doch auch sehr wichtig, finde ich. Jeder einzelne zählt, und zusammen sind wir stark – oder zumindest etwas stärker. (?)