Es geht nit immer guet, wenn e Großstadtmensch mit Sack un Pack uf s Dorf umsiidelt. E Kumpel usem Studium het’s probiirt. Er het gjomert, dass er drej Johr im e romantisch verblendete Irrtum glebt het. Er häb gmeint, dass er im Dorf sinni Rueh un e suferi Luft findet.

Statt Landluscht het er Landfruscht bekumme: Käb an sinnem scheen renovierte Burehus in de Dorfmitti, e Kircheglockeschlag wie Dunderhall alli Viertelstund, e schriller Gullerschrei, de Gschmack vun Mischtlach in de ufghänkte Wesch, maschinegwehrartigs Bäffze vum Nochberhund, un e Dorfjugend, wu an de Bushaltestell de Bass uffdrillt un chillt.

Un wenn in de Ern de Maihdrescher z Nacht e paar Mol durch d Dorfstroß gwalzt isch, isch er nassgschwitzt wachglege un hätt sich – un d Schnooge, wu um ne rumgsurrt sin – defir verwamse kinne, dass er Berlin verlosse het.

Es will guet iwerlegt sin, wo mer bliibe will.

Fir miner Schuelkamerad isch des schun immer klar unser Dorf gsin. Awer Dorf isch nit glich Dorf! Er het welle in sinnem Unterdorf mit de Sandra in e Wohnung ziege. Wo er ufgwachse isch. Wo sini Homebase isch, wo sini Nochbere sin, wo er jeder Winkel kennt – un wo im kleine Hiisli vun de Eltere leider schun de große Brueder usbaut het. Awer kei Bauplatz, kei Hus, nix zum Miite hän si gfunde. S Unterdorf – gschlosse fir ihn. Er isch fascht verruckt wore.

Un uf eimol isch die Wohnungsanzeig im Amtsblatt gsin. E gueter Priis, e gueter Schnitt. Si isch begeischtert gsin. Er het gsait: Si steht am falsche Platz!

Er isch d Nacht wachglege, het alli Glockeschläg mitzehlt un isch in Gedanke alli Weg zue dere Adress in dere Anzeig vun alle Sitte her durchgange – vun sinere Ärwet her gsähne, vun sinem Fueßballtraining her gsähne, vun sinne Kollege her gsähne, vun allem her gsähne. Er het iwerlegt, ob er sich an all des Fremde gwehne kann. Ob er dert Heimet gspiire kann, jemols.

Un derno het er sich e Herz gfasst. „Ach was solls, no geh ich halt weg“, het er bim Morgeesse zue de Freindin gsait, mit dunkle Augering un Schokladecrem uf de Lippe.

D Sandra het sich am Müsli verschluckt.

„Weisch“, erklärt er ihre wu si fertig gsin isch mit Hueschte, „ich bin dert furt vum Unterdorf – awer us Welt bin ich jo nit!“ Un derno sin si endlig zämmezoge. Ins Oberdorf.