Hundsdääg?
Sen se des jetzt scho, die Hundsdääg? Ich glaubs net recht – weil mit de Hundsdääg sen jo wohl die schlimmschte Dääg im Summer gmoint. Wer woiß, ob des grad net erscht die Welpe-Dääg sen. Do gebts vermutlich noch e Wachstumspotential – noch Luft nach owwe! Wieviel Platz isch en oigentlich noch uff so eme Thermomederle, bevor de Zoiger am Anschlag klemmt? Ich wills net wirklich wisse. Mei persönliche Schmerzgrenz isch scho lang üwwerschritte.
Ich hebs net gern kalt beim Eischlofe, awwer do helft e Bettfläschle. Was machsch jetzt awwer bei 32 Grad in de Schlofstubb? Do kannsch s‘Bettfläschle höchstens e Weile in d’Gfriertruh schmeiße und dann dei Fieß kühle. Vielleicht helfts.
Inzwische gehts uff halwer Zwölfe obends zu un grad moin e, s’tät e Lüftle uffkomme. Schnell im erschte Stock alle Läde un Fenschder uffgrisse! Ich hätts lasse könne – alles nur Eibildung: do weht nix. Die Vorhäng baumle so schlaff an de Fenschder rum, wie ich me fühl. Ich gugg naus un wunner me, dass die ganz Nochberschaft ihre Läde fescht zu hat. Wieso verbarrikadiere die sich so?
Ich gugg uff d’Stroß: koi Menscheseel unnerwegs. Sogar die übliche Nachtschwärmer hen sich heut wohl hitzefrei gnomme. Dodestille drauße! Halt! Doch net so ganz! Ich sperr meine Lauscher uff un jetzt hör es deutlich: e mehrstimmigs Gsumm un newwedra brummts sogar e bissle. Un jetzt endlich geht mir en Kronleuchter uff un ich seh se im Goischt alle hinner ihre Rollladebarrikade hogge – un zwar wohltemperiert entspannt. Vielleicht scho mit me Jäckle uff de Schuldere, weils fascht e bissle zu kalt blost aus dere Klimaanlag.
„Un ich???“, tät ich am liebschte lautstark uff die Gass naus brülle, „was isch mit mir?“ Un ich spür, wie bitter de Sozialneid an mer nagt. Ausgschlosse fühl e me in dere Bullehitz, mudderseelealloi glasse, während alle sich in de Affekält von ihre Apparätlen wohlfühle. Un oimol mee wird de Klimawandel zu eme Gsellschaftsspalter. Was kannsch mache? Ich leg me halt in mei Wärmebettle un stell mer im Goischt en Gletscher im Polarmeer vor, seh dann awwer, wie’s den zerbröselt. Mischt! Scho widder de Klimawandel. Irgendwann schlofe trotz meiner persönliche Klimakrise ei.
Morgens noch schnell en Kaffee uff de Terrass, bevor die Sunn ums Hauseck kommt. Beim linke Nochber hörsch e mords Gebell. Isch en der jetzt uff de Hund komme, odder sens am End tatsächlich scho d’Hundsdääg? Des bellt un pfeift zum Erbarme, awwer en Hund isch des net.
Er hat zwar e Klimaanlag, de Nochber – awwer halt au de Huschde! Nix isch perfekt!


Hallo Irmtraud,
wollt’der noch deinre Froog (warum verbarrikadiere die sich so?) sage: dess sind die mit de Klimaoalage…awwer du hoschs jo selwer gebrocht dann mit allem drum und droa un driwwer naus noch am End mi’m Troscht fa die wu koine henn: dass ma en bellende Huuschde devo griege kann, wa’ma net uffbasst !
Dann doch liewer em Fernseh d’Antarktis-film mit de Pinguine oagugge ?