Der Mai ist gekommen, die Bäume schlagen aus! A wenn’s nemmeh so oft gsunge werd, hätte wahrscheints die maischte 50PluslerInne d’Melodie un de erschte Vers noch parat. Sellere an de Hirschbaach verwurzelte Zitterpappel* – für uns zwai isch’s de 76schte gemoinsame Friehling – e Gedicht zu widme, isch gwieß net verkehrt.
Freindschaftliche Begegnung
Du bisch zwar nemmeh schlank un rank,
awwer, so wie’s aussieht – Gott sei Dank –
immer noch am Wachse un lebendich
un voller Kraft un Saft inwendich.
Von de erlittene Sturmschäde hosch de scheints gut erholt.
Ma kennt grad moine, en Engel hätt de hälinge gmolt.
Uffrecht wie en Oinser stehsch du do.
Seit kurzem hosch dei grüns Tanz in den Mai – Klaid o
un dei jungs Laub zittert uffgregt im Friehlingswinn.
I spür, dass e fascht e bissle neidisch bin,
wie du so selbschtbewusst un gelasse in dir ruhsch –
mit de Gwisshait, dassd alles därfsch, awwer nix musch.
Was des ogeht, däd e gern mit dir dausche.
Du schüttelsch d’Kron un i hör de leise rausche:
Iwwerleg dir, bei dem, wasd denksch, jedes Wort!
Mir stehn nämlich baide an dem für uns ausgwählte Ort.
S’lebt sich leichter, wennd – wie i – mit deim Los zfriede bisch
un de fraisch, dass iwwer uns ganz viel Himmel isch…
*D’Zitterpappel isch de Baum des Jahres 2026


0 Kommentare