Wenn de Verwandte us de Stadt eimol im Johr angreist isch un fir e Woch mitgesse het, isch d Muetter immer schwer angspannt gsin. Mit sinnere Schwertgosch het er nit nur s Dorf un sinni Bewohner in kleini, mundgerechti Stickli verhackt un pfeffrig serviirt. „De Nochber isch awer fett wore – der trait groß“, het er emol, e hochträchtigi Kueh vor Auge, gsait. Un wenn im kleine Gschwisterli russgrutscht isch, dass de Nochber derno jo sicher ball kälbert, hän alli nur mit verbissenem Grinse uf d Supp im Teller gstarrt. Des sait mer doch nit. So schwätzt mer doch nit. Au wenn de Nochber ball platzt.

Au s Esse het er mit scharfe Nämme belegt un het si als herzhafti Bejlag uf de Tisch broocht.

Holzschittli, Eitersoß, kotzter Salat, alti Lumpe, Strauhleime, Rägewirmer, Babbedeckel, Schuehsohle, Schnitzbrieh, Hiehnerfuetter, Ochseauge, Bollegmies, het’s gän. 

Vulgo: Bommfritt, Béchamel, zämmekejter Kopfsalat, Amlett, Erdepfelbrej un Surkrut, langi, dicki Spätzli, Flammkueche, Schnitzel, Zichoriemilchkaffee, Welschkornzapfe, brooteni Eier, Rosekehl.

Will d Muetter bim Koche moderner wore isch, sin immer neji Werter dezuekumme. Geißebolle fir Olive, gfillts Schisshuspapiier fir e zämmedrillter Flade mit Gmies un Wisskäs drin, Kaugummikäs fir Mozzarella un Saufuetter fir Tofu – wegge de Sojabohne, mit dene d Saue gmäschtet were.

De Verwandte het die licht Unrueh gnosse, wu er mit sinnere Art an de Tisch un ins Dorf broocht het. Was wohr isch, derf mer doch sage! Ja, ja, het mer ihm zuegstimmt un het denkt, dass er jo eigentlig recht het mit dem Esse un mit em Nochber un was er nit suscht noch alles als iwer s Dorf un sini Bewohner gsait het, us dem er schun lang rusgwachse isch.

Gsait het mer dem Verwandte nie, dass er uf d Nerve gange isch, awer Spure hinterlosse het mit sinere Art, dass er sich kei Mulkorb ufsetze het losse. 

Bis hit heiße d Bommfritt in de Familje nur Holzschittli, e lummriger Salat isch „kotzt“ un wenn e dicker Mann gsichtet wurd, trait er groß. Was wohr isch, derf mer sage.