Jetzt isch er am End tatsächlig Minischterpräsident vum Länd wore. Und wie isch er so, de Neje in Stuegert?

„Jetzt hämmer e Nejer in Stuegert! Jo, ich sag mol so iwer ne: Schwätze kann er, un sogar im Dialekt. Er het e Mundart druf, so wie du un ich – awer er isch halt … . Jo, un es isch au gschickt, dass er schun e paar Johr in dem Gschäft uf em Buckel het un hoffentlig weiß, wie de Has lauft. Z jung isch er nit, z alt isch er nit. Er kummt stabil deher, isch gsund un het noch Hoor noch ufem Kopf – awer er isch halt … .

Nai, also mer muess schun sage: Er het sich hochgschafft. Z erscht Realschuel, derno studiirt, derno schaffe, schaffe, Politik mache – awer er wurd es trotzdem schwer han, will er isch halt … . Ja also, dass er de Bue isch vum e Arbeiter un drum am beschte wisse miesst, wie es de Lit geht, isch sicher nit schlecht – awer, hei-jei-jei, er isch un bliibt halt immer noch … . Also mer muess es trotz allem nommol dittlig sage: De kannsch ne vorschicke als Landesvatter. De muesch kei Angscht han, dass er gähwietig, großmulig oder gloge deherschwadroniirt wie manch anderer Moschtkopf – awer er … .“

„Ja, was isch er denn jetzt, was so dermaße schlimm isch? Schwob, Vegetarier, Griener, gschiide oder e Türk?“ „Was? Ha-nai! Wie kummsch jetzt do druf, dass mich des steere dät? Nai: Er isch em ganz komische Verein.“ „Jetzt spaus endlig nus, awer versindig dich nit, suscht lehr ich dir Moris.“ „Er isch halt es saumäßiger Fän vum Vau-eff-bee!“

„Oh. Pfui Deifel. Schad. Was saisch. Nai … . Es isch halt immer ebbs, bi denne Politiker.“