20. Oktober 2026

De Cowboy vun Muggesturm

Buddy Hills

Kommentare

Man konnt‘ denne fremde Reiter scho von weitem erkenne. Zuerscht isch er uf’m Kamm von äm kahle runde Hügel erschiene, um glei druff widder hinner äm annere Buckel zu verschwinde. Und ä paar Augeblick‘ später isch er in de flimmernde Hitz‘, unna de sengende Sunn‘ von Texas, wieder aus de Versenkung ufgetaucht: zuerscht, de schwarze Cowboyhut, und bald druff de ganze Mann uf sei’m Gaul, in äm müde, langsame Trab uf die einsam g’legene Ranch zu.
Dort hat sich de Joe grad ä Päusle gegönnt und hat sich – entspannt uf de Veranda – in sei‘m Schaukelstuhl bequemt. So ä scheene Ranch hatter sich ufgebaut! Als Joseph Schuffenecker hatterer uf Amerika nüwwer g‘macht, organisiert vom Mainzer Adelsverein, von Bremerhafe ab, und bis uf Fredericksburg! Weil do hän scho immer viel Deitsche ihr Glück g’sucht.
Vundämmher: Er hat‘s au wisse welle!
Er, der käun Erschtgeborener g’wäse isch, der gradmol gar käu Recht am Erbe uf‘m väterliche Hof im Odewald bei Seckach g’hat hätt!
Logisch, dass do, wo de Fremde jetzat scho ganz nah gekomme isch, sei Hand unwillkürlich an de Colt geht. Und mid‘m Daume – ä kurzes „Klack“ – de Hahne g’spannt!
Was ma do in Texas b’sitze dud, musch verteidige!
Seller Mann isch mit seim Quarter Horse, – des Cowboypferd überhaupt! – direkt vor ihm zum Halte gekomme. De Joe hat sich ned g’rührt und sei Stiefel uf’m G’länder von de Veranda liege g’lasst.
Die Männer hän sich ufmerksam in die Auge geguggt und käuner hat geblinzelt, odda nur äun äunzige Mucks g’macht.
„Gott zum Gruß.“ Hat de Fremde g‘sagt.
„Ha!“ Hat de Joe g’macht und g’mäunt:
„Än Badische Cowboy.“
„Heijo Landsmann!“ Hatter als Antwort ‚kriegt von demm A‘kömmling.
De Joe hat sei Füss vom Geländer runner genomme, wie de Fremde entspannt vom Ross ab’g’stiege isch.
Kurz druff isch dann au noch ä Indianerin ufgetaucht, und hat dem Mann en Krug mit Wasser nüwwa g‘langt und g’sagt:
„Herrgöttle, des isch widder ä sunnigs Wedderle do in Texas.“
Denne Blick von dem Cowboy hättsch sehe müsse!
Indianerin, die badisch schwätzt?
„Ihr sucht Cowboys für de Viehtrieb?“
„Genaau,“ hat de Joe bestätigt. „Än Dollar am Tag plus Verpflegung.“
„Okay“.
„Wo isch dei Wiege g’stande, Cowboy?“
„In Muggesturm, bei Rastatt.“ Gab de Fremde zu Antwort.
Un do hat’s plötzlich än derbe „Wumpppp!“ g’macht!
Alle Köpf hän sich in die selwe Richtung gedreht. In de Stalldier isch än Indianerpfeil g’steckt. Er hat noch vom Ufprall gezittert.
De Cowboy von Muggesturm hat direkt sei Schießeise‘ gezoge und isch in Hab-Acht-Stellung!
„Huntschta“! Hat de Joe g’rufe. „Lass denne Scheiß!“
Und zu dem neue‘ Mitarbeiter:
„De Huntscha hat ä Massaker an seinere Kommantsche‘ Sipp üwerlebt. Seitdem ischer nimma ganz knuschper im Hirn. Getroffe hatter mid sei’m Flitzeboge noch nie.
D’Saheschi, sei Schweschter, isch grad s’Gegeteil. Die isch ganz schee gnitz und ä guuds Mädle. Ich häb die zwäu halt bei mir ufgenomme.
Dass des ned problemlos isch, had sich umgehend am selwe Owed noch gezeigt. Es sin‘ nämlich die annere Cowboys aus m‘ Saloon von Luckebach z’rück gekomme. Sie hän än saubere Schwips g’hätt. Awwer äm Käfertaler Heiner sei Bier muss schlecht g’wäse sei. Er hupft von seim Gaul nunna und grapscht sich d’Saheschi. Des Indianermädle wehrt sich verzweifelt, bis de Cowboy von Muggesturm ums Eck gekomme isch und g’rufe hat:
„Käfertaler! Lass des Mädle los!“
„Halt dei Gosch, Muggesturmer!“
Und wie vom wilde Aff‘ gebisse: de Colt gezoge und abgedriggt!
Er hat de Cowboy von Muggesturm mit sei’m Schuss nur ganz knapp verfehlt.
Do ischde Joe scho mit seinere Flint‘ in de Händ a’gerennt gekomme mit seinere Flinte und hat g’rufe:
„Heiner! Stop!“
Der Seggel awwa, hat sich bloß umgedreht, uf sein Boss gezielt, und wie de Schuss geknallt hat, isch de Joe um Rumgugge hinner‘m Brunne g’lege.
De Heiner hat dann uf äumol de Saheschi so än Stoß gegäbbe, dass‘se no’g’falle isch, und in de selwe Bewegung hatter…“Obacht !!!!!“… sein Colt uf de Cowboy von Muggesturm g’richtet un‘ glei widda abgedriggt un‘ g‘schosse!
De Muggesturmer awwa geischtesgegewärtig: än Hechtsprung aus’m Schussfeld gemacht und debei glei‘ selwer drei Schüss abg‘feuert.
Ala! Des war dann s‘End‘ vom Käfertaler Heiner.
Alle Cowboys sind jetzat zu ihr’m Boss no g’rennt, der do reglos am Bode g’lege isch.
„Er lebt.“ Hat äuner zur freudige‘ Überraschung fescht g‘stellt.
Awwa de Joe konnt sich äufach ned bewege. Sie hän ums Veregge käu Ei’schusswund g’funde. S‘war dann de Boo-Boo – de Koch aus de Kurpfalz -der erkennt hätt:
„De Boss hat sich beim Wegstürze än Hexeschuss zugezoge.“
Oh! Des war bitter!
Ja, lieber Leser! Au Cowboys kriege emol än Hexeschuss!
Sie hän ihn dann regelrecht ins Haus neitrage müsse.
De Doc vom Nachbarort konnt‘ au ned helfe. S’war halt am End‘ än hochgemeine Bandscheiwevorfall!
Und des kurz vorm Viehtrieb!
Jetzat: was?
Es hat druff käunen verwundert, dass de Joe äm Cowboy von Muggesturm alle wichtige Dokumente üwwergebe hat, und dasser ihn uf sei Bibel hat schwöre lasse, die Unternehmung auf Treu und Glaube redlich durchzuführe.
De Cowboy von Muggesturm hat also als Trail Boss die Führung üwwernomme.
De Kurt war als Wrangler für die Pferde und Ersatzgäul‘ zuständig. Bei sechzehn Stunde im Sattel am Stück, brauchts alleweil immer Pferdewechsel.
De Schwobe Franz und de Richard vom Kaiserstuhl wared uf de rechte Flanke von de Herde ei’geteilt.
Und links: de Tommy aus Bretten mid samt äm Tauber Charly.
De Durbacher Ludwig und de Säckinger Willi hän die Position für die Jung-Cowboys gekriegt: zuständig, für die langsame Rindviecher – als Drag Rider – mit viel Staub schlucke – halt die Schlussmännle vom Trail!
Und natürlich die rollende Küch‘ ned zu vergesse – Chuck Wagon genennt – middem Koch, de Boo-Boo, aus de Kurpfalz
Vierhunnertfuffzig Rindviecher uf’m Weg durch de Wilde Weschte, wo noch net alles mit Stacheldraht ei’gezäunt war! Wo du ned mehr als zwölf bis fuffzehn Meile am Dag mache därfsch, wenn die Longhorns ned dodahl abg’magert am Ziel a’komme sollte.
De kreizlahme Joe war vollkomme niederg’schlage, wie er zu früher Stund‘ äm Viehtrieb hinnerher geguggt hat. Die Morge‘luft war erfüllt von de Küh‘ ihrem Muhe und de Rufe und de Kommandos von de Cowboys. Er hat uf’s Huf’getrabbels g‘lauscht und uf’s Schnaube von de Pferde!
Seller Geräuschepegel isch dann mit wachsender Entfernung innere Staubwolk immer leiser g’worde. Von ganz weit her, hatter noch äumol, sellen lang gezogene bekannte Ruf vernomme:
„Yeehaaaaaaw!“
Dann wurds arg still um de Joe rum, do unne in Texas.
Bis unser Rancher widder uf’m Damm war, hat wirklich lang gedauert!
Irgendwann hat‘n d’Saheschi nämlich zu äunere üwwerig gebliewene Kommantsche Rotte g’schleppt. Än ganz schee versoffene Haufe war des! Sie hat middem scheinheilige Medizinmann än akzeptable Preis ausg’handelt. Ma wills ned glaube: awwa selle Indianertherapie hat g’fruchtet! Langsam wurds besser mit de Schmerze und de Bewegungsfähigkeit.
Rücke dauert! Gell?!
Awwa die Woche sin‘ jetzat so richtig trääg‘ durchs Land gezoge. Wie’s dann awwa endlich, endlich! Zeit war, dass de Cowboy von Muggesturm zurückkehre hat solle, hat de Joe immer ufgeregter g’wartet.
Awwer er hat g’wartet und g’wartet und g‘wartet! Und do hatter sich zunehmend trübsinnighalt gedenkt:
Im Wilde Weschte hän mäner Leut an Krankheite, Unternährung und Wetterkatastrophe ihr zeitliches End g’funne, statt an Bleikugle zu sterbe. Und manche sin‘ au – ohne äun äunzige Schuss – äufach bloß an Dummheit und halt au leider an Gutgläubigkeit zugrunde gegange.
Er hat verzweifelt gerufe:
„Texas oh Texas! Du Land voller Hallodris, Lumpeseggel, Schlitzohre, Schereschleifer, Spießgeselle un‘Dagdieb‘,! Glücksritter, Galgevögel, Schwindler, Saddansbraade und Gauner! Alles, was lidderliche Dreckspatze sin‘, hän in des Land neikomme g’müsst!
Täglich ischer uf die Anhöh‘ bei seinere Ranch nuff g‘ritte, um von dort owwe naus stundelang Ausschau zu halte.
Hey Joe! Du kannsch denne Mann au ned herbei gugge!
Hey Joe! Es isch egal, wie lang du uf dei’m Gaul do owwe uf dem Hügel rumstehsch! Merkscht ned, wie’s äm Roß selwer scho‘ langsam uf’s G’müt schlagt?
Ach, hän sich selle Tage so sinnlos hingezoge!
Und do war uf äumol seller Kojoteruf:
„Uuh-yip! Uuh-yap-yuuh!“ Hat’s g’macht.
We’ma lang drauße in de Prärie tätig g’wäse isch, dann kennt ma sich scho au bissle aus im G’schäft. Selles Gequiecks hat nämlich eher nach Kommantsche geklunge, statt Kojote!
„Uuh-yip! Uuh-yap-yuuh!“
Droht jetzat zu allem Elend noch än Kommantsche Üwwerfall?
Er hat sich sei Winchester g’schnappt, un isch, mutig entschlosse, zu de Tür naus.
„Wo seid ihr, ihr Deifel?“
De äunzigscht Komantsche, den er entdecke konnt, war de Huntscha.
Irgendwie lächerlich: mit Federschmuck und G’sichtsbemalung hat der ufgeregt än Feixdanz veranstaltet.
„Büble! Was soll jetzat u’bedingt des Theater?“
De Huntscha hat mit seinere loddrige Friedenspfeif nach Weschte gezeigt
Und dort isch seller Reiter aus de Versenkung ufgetaucht: zuerscht de schwarze Cowboyhut, und bald druff de ganze Mann uf sei’m Gaul, in äm müde, langsame Trab uf die einsam g’legene Ranch zu.
Und hinner ihm:
de Kurt mit de Packpferde,
de Schwobe Franz,
de Richard vom Kaiserstuhl,
de Tommy aus Bretten samt‘äm Tauber Charly.
De Durbacher Ludwig,
de Säckinger Willi
und zum Schluss die rollende Küch‘, mit ihr‘m Geklebbers, un äm Boo Boo aus de Kurpfalz an de Zügel.
Fröhlich hän’se z’samme g’sunge:
„Die Yellow Rose vun Texas…“
Und an die Seit vom Joe isch d‘Saheschi getrete.
De Joe – ganz plötzlich! Ganz de wohlhabender Amerikaner – hat trocke g’sagt:
„Geht doch!“
Und Saheschi hat g‘mäunt:
„Herrgöttle, isch des heit widder ä sunnigs Wetterle in Texas.“
Do hännse dann beide lauthals un‘ erleichtert g’lacht.
Und wenn se ned g’storbe sin, dann lachet‘ se noch heit.

0 Kommentare

Einen Kommentar abschicken

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert