De Dag, wo alles baßt,
wo ma sich fühlt wie neu gebore,
wo alles, was ma grad aafaßt,
werd gut – nix geht verlore.
Wo ma bloß fühlt, sich spürt
in oim so ganz
grundlos
endlos,
grenzelos,
arglos,
fraglos.
So gnadelos glücklich,
oins mit de Welt
un dem ganz Universum –
wo alles oim g’fällt.
So rumdum wohlig,
voll Kraft un Saft
für uns
und für d‘ Natur.
So voll von Liebe,
wunderbar fließend
wie fascht über Nacht
einzig für Dich
un doch alles un alle drum rum,
so ganz dief do drin
grad so dahin,
von e paar lange Atemzüg nur
grad ebbe
so aifach mitbracht.
So en Dag, komm sag,
wie kann’s den gebbe?
De Dag, wo alles baßt,
isch jetz, isch heut.
Kei Sonndag, Geborzdag
oder sonscht en Feierdag,
nai –
ganz oifach bloß ai Dag
in mei’m, in unser’m
wilde, koschtbar bunte Lebe.


,,,,ma merkts numme meischdens erscht hinnerher, dass so ’n Dag dann d e r Dag
gwest isch, wu alles gebasst ghat hot…odder net ?