En Vers dezuschreiwe
Jeden Morge im siebte Himmel uffwache.
Höre, wie d’Veggel munter un frehlich ihre Gsangsiewunge mache.
Un dann froh un dankbar wohrnemme, dass Gott
so e zauberhafte Lebensgefährtin für me rausgsucht hot,
die newwer mer liggt un ohne sich zu bewege,
defür sorgt, dass sich alle Sinn un Glieder bei mir rege.
I kann zu ere niwwerrutsche un me vorsichtig an se drigge.
Wie zwai Löffel, die pääb anenanner gschmiegt in de Bsteckschublad ligge,
begrüße mir zwai dann Haut an Haut de beginnende Tag.
Ma kann sich kaum vorstelle, wie gern i sell „wie sich des ofiehlt“ mag.
I mecht un därf mei Hand uff ihre warmwaiche Taille lege.
Sie hebt no un hot – des spürt ma – iwwerhaupt nix degege.
S’isch jetzt an de Zeit, sich zu entschaide,
ob ma ufffsteh soll, um s’Frühstüch zuzuberaite
odder weitermache will mit dem spätsommerliche Liebkose.
Wenn ja, kann ma s’geplante Vormittagsprogramm zum Fenster naus blose,
weil, wenn mir uns wie e jungs Pärle liebhawwe, i un mein Schatz,
hot s’übliche Schaffe un Mache beim beschte Wille koin Platz.
Mit de Auge werd abgstimmt, dann werd ebbes Liebs ins Ohr nei getuschelt.
Schon werd unner d’Zudecke gschlupft un behutsam inenannergekuschelt.
Wie alt ma aigentlich isch, werd dodebei von jetzt uff glei vergesse.
Wie arg ma Glischde uff’s Schmuse hot, werd in Straicheloihaite gmesse.
Dann – d’Schuld därf ma dem jung bliewene !Sich gernhawwe! zuschiewe –
werd zum Hohelied der Liebe en stimmige Vers dezugschriewe…


0 Kommentare