Mach mi zur Sau oder zur Schneck,
zum Rindvieh, Hornochs, Trambeltier,
zum Köter mit un ohne Dreck,
zur dörre Gaiß uff alle Vier;
von mir aus aa zur alde Muck
oder zur arme Kirchemaus,
zur Seekuh, lahme Ent, ruck-zuck,
zum Sauigel im Stinktierhaus.
Dreckspatz, Schluckspecht, G’witterzieg.
Spinatwachtel, des wär doch schee,
Daigaff mit de Schnepf im Ried,
schwanzlose Ratt dät aa noch geh.
So’n Affepinscher net vergesse
oder e Faul- un Tränetier,
dank Pleitegeier vom Kuckuck b’sesse,
der wo als klebt an dere Dier.
Vom Brummbär, Angschthas, do isch d‘ Red
oder Rhinozeros schiergar,
vom Esel, wo scho immer bleed,
zur Brilleschlang, wo falsch noch war.
Oder so Schneegäns, wo noch jung
un dumm sin, faul wie‘n Schweinehund,
vom Lama bis zum blinde Huhn
un Immobiliehai mit Grund.
Schnapsdrossle un Rabemüdder
komme aa net besser weg,
me hat se alle degradiert,
die Viechlen ohne Sinn un Zweck.
De Mensch, des Wunderwerk der Schöpfung
isch jo so g’scheit, des haltsch kaum aus,
der baut sich jo als oinziger
kei Nescht, sondern e ganzes Haus.
Er landet sogar uff em Mond
un fliegt do immer widder naa,
obwohl der gänzlich unbewohnt
jetzt isch, un so, so bleibt er aa.
Spirituell, des will der sei,
dabei basst dem sei bissel Goischt,
wenn’s hoch kommt, in e Fläschle nei,
wo Spiritus sei Dienscht noch leischt.
Stolz un uffrecht duht der gehe,
eigebildet ohne End,
duht sich als was B’sonners sehe,
weil schwimme, fahre un aa fliege
überall hie er schließlich könnt.
Dabei hat’s der Kerl im Kreiz,
werd mit der Zeit jo immer fetter,
verweichlicht, süchtig nach ‘me Reiz
vertragt der net emol meh ’s Wetter.
Immer duht der spindisiere:
Sei Existenz – warum, woher?
Des duht zur Weltfremdheit bloß führe.
Werre, vergehe – ’s isch net mehr!
Für Fetzelen lumbich’s Babier,
do duht der b’scheiße, lüge, morde,
un wer’s net klaut, der schafft defür,
er nennt des „Geld“, un duht’s gern horde.
En „Edelmann“ hat’s frieh’r mol gebbe,
des isch aber scho arg lang her,
als „Haderlump“ in diesem Lebe
kannsch en bezeichne immer mehr.
Des isch e Schand, was ihr do treibt,
un wie ihr mit de Welt umgeht,
die ausbeutet, euch eiverleibt
un euch als „Herrscher“ do versteht!!
Alles künschtlich, technisch, doot,
Materie ohne Lebe drin,
verkauft die Seel grad ohne Not –
e Saubande, bloß Gier im Sinn!
„Macht euch die Erde untertan“
heißt’s scheint’s in Eurer Religion,
doch gab’s von eurer Brut, die kam,
damols no net so viel davon.
Ich seid doch alle nimmeh sauwer,
in Hern g’schisse do hat ma eich,
statt zammestehe, Streitgeplauder,
‘s isch korz vor 12 für arm un reich.
Ihr schaurig’s G’sindel, assoziales,
schert eich zu Deifel un gebt Ruh!
Doch ’s Allerschlimmscht – ‘s isch was Reales:
Ich g’heer do nämlich aa dezu. (!!)
Oh, lieber Gott, ich bitt Dich heut:
Mach ma in mei’m negschde Lebe
nur die einzig große Freud,
un laß mi so e Viech abgebe!
So e Tierle ohne Falsch,
wo bloß fresse will un schloofe ,
von mir aus bloß von hier bis Malsch
mit sei’m Schätzle als will schwoofe.
Wo sei Grips ganz uuverbraucht,
damit sei Art do halt net endet
eigens zum Überlebe braucht
un für de Herdetrieb verwendet.
Wo kei Waffe kennt, kei Krieg:
Vielleicht e weiße Friedenstaub,
wo ohne Ehrgeiz für en Sieg
schwebt über Nadelbäum un Laub.


0 Kommentare