Wenn nach langer Krankheit widder uffwachsch, kein Weißkittel meh, babbelsch noch e bissle durchenanner, Gschpenschter danze noch im Zimmer rum, du hersch Musik, weisch erscht gar net wo’d bisch un dann dämmerts. Du bisch im Krankehaus, alle freue sich: sie isch wach, hallo, hallo, gottseidank, sie isch widder wach. Un mit de Zeit wirdse immer wacher. Guckt zum Fenschter naus, d’Bäum sin scho grün, hörsch d’Vögel zwitschere, d’Rabe krächze um d’Wett. Sie hert widder lache, heult vor Freud. Zrück im Lebe, widder deheim, alles noch e bissle fremd, lernt erscht alles widder kenne. D’Familie isch glücklich, die Freund‘ melde sich, des sin die wahrhaftige, die mitter glitte habbe un jetzt sich freue, sie isch zrück im Lebe. Jeder Dag isch e Gschenk, du musch lerne, a allei zu sei mit dir selber.
Du willsch des jetz uffschreibe, allene Mut mache, wenn’s dunkel wird, wenn nimmeh weisch wohi mitter. Zrück ins Lebe, Mut zum Lebe, Teilnehmer sei am Lebe un net nur Zuschauer. Des geht, isch jeden Dag Arbeit, abber mer lernt widder, die kleine Sache zu schätze, schmeckt riecht un fühlt d’Gegewart un vor allem, mer kann widder lache un oft übber sich selbscht….. Des dut soooo gut…..


0 Kommentare