Em Alex sei Vadder isch so was Ähnliches wie en Hypochonder. Ständig lauft er bei de Ärzt rum un lamentiert, wie schlecht ‘s em geht, was er alles für schlimme Krankheite hätt, un jetz, wo sei Mudder grad e Schtar-OP hinner sich hat, isch er uff de Trichter komme, er könnt’ vielleicht aa an de Auge was habbe. Also stellt er sich beim gleiche Augearzt vor, wo sei Fraa isch: Beim Dr. Brésent.
Die Praxis isch voll, un er muss erscht emol e ganze Weil warte bis er draa kommt. Dann werd en Sehtescht g’macht von jemand annerem. Sei Brill isch noch gut, er braucht noch kei neue. „Wengschtens des“, denkt er. Des Ergebnis von dem ganze Kram, dem Augedruck, dem sein Hinnergrund, seinere Träneflüssigkeit usw. dät er dann beim Arzt erfahre, werd em g’sagt. – Endlich sitzt er dann dem gegenübber un kann sei Bedenke los werre:
„Herr Dokter“, meint er. „Ich hab b’stimmt so was wie en graugrüner Schtar! Mei Auge könne net in Ordnung sei!“
„Wieso? Was habbe se denn für Beschwerde?“ fragt de Dr. Brésent interessiert.
„Also! Wenn i aus de Wertschaft komm, seh i als weiße Mäus.“
„Aha.“
„Außerdem duh i schiele.“
„Ja?“ De Dokter schüttelt de Kopf.
„Des isch net immer. Aber wenn’s nach meinere Fraa geht, duh i ganz oft nach de junge Mädle schiele.“
De Dokter isch beluschdigt und sagt: „Mache Se sich nix draus, des kommt bei mir als aa vor.“
„Um’s Haar hätt i mi noch in mei Nachbarin verguggt.“
De Dokter zuckt die Achsle.
„Die behauptet doch glatt, bei meine Kinner hätt i manchmol so e rosarote Brill uff, obwohl die, wo ich hab, in meine Auge schwarz isch.“
„Aha.“
„Aber des isch no net alles!“ schwätzt em Alex sei Vadder uff en nei. „Im G’schäft blick i als manchmol gar nix meh!“
De Dokter: „Aha.“
„Un wo i letscht den neue Whisky bei mei’m Kumbl probiert hab, hab i g’sehe, wie sich bletzlich dem sei Bilder an de Wand bewegt habbe, sie sin richdich g’loffe von links nach rechts!“
De Dokter himmelt uugeduldig: „Noch was?“
„Wenn i ans Klima denk un an die Grüne, seh i schwarz.“
„Aha.“
„Wenn i de Vincent Weiß singe hör, seh i rot.“
„Aha.“
„Aber an de Ampel hab i letscht des Rot glatt übersehe“.
De Dokter nickt.
„Wo i in de Kochtopf neiguckt hab, hab i do drin uff eimol ganz viel Linse g’sehe.“
De Doker seufzt.
„Aber de Hammer isch“, sagt em Alex sei Vadder, „wenn i nachts uffwach un muss uff’s Klo, seh i rein gar nix meh!“
„War’s des?“ fragt de Dr. Brésent. „Dann kann ich Sie jetz no mol unnersuche.“
„Ja“, meint sei Patient mit kläglicher Stimm.
Un nachdem er in so e komisches helles Licht hat gugge müsse, stellt er’m dann die Diagnos:
„Also Herr Gimbelhuber! Ich kann Sie beruhige: Sie habbe koin grauer Schtar, sie henn koin grüner Schtar – aber en Vogel habbe Se scho.“


0 Kommentare